Fotopamiętnik z Cusco w porze suchej

Dziewięciodniowy pamiętnik fotograficzny z Cusco na początku października — schyłek sezonu suchego, gdy światło staje się ciekawsze, a tłumy rzednieją przed nadejściem deszczy.


Kiedy	Początek października (koniec sezonu suchego / przedsezon)
Warunki	6 dni bezchmurnych, 2 z zachmurzeniem, 1 z 40-minutowym deszczem
Tłumy	Wyraźnie mniejsze niż w lipcu–sierpniu w każdym miejscu
Ceny	10–20% poniżej stawek szczytu sezonu
Najlepsze dla	Światła do fotografii, widoczności na Rainbow Mountain, krótszych kolejek

Październik: ostatnie tygodnie pory suchej

Dotarłam do Cusco 1 października. W tym momencie szczyt sezonu — szczyt lipcowo-sierpniowy, Inti Raymi w czerwcu, miesiące kiedy Machu Picchu pracuje przy absolutnej maksymalnej pojemności — był już zdecydowanie za nami. Pozostał ogon pory suchej: niebo wciąż przeważnie czyste, dni wciąż jasne, ale jakość światła zmieniała się wraz z przesuwaniem się sezonu w stronę pierwszych deszczów.

Chcę być precyzyjna co do tego, co oznacza „pora sucha” pod koniec października, bo dużo relacji podróżniczych sugeruje binarność — albo pora sucha (idealna) albo pora deszczowa (trudna) — gdy tymczasem rzeczywistość to gradient. Październik w Cusco jest wciąż głównie pogodny, ale nie jednostajnie. Przez dziewięć dni miałam sześć w pełni klarownych dni, dwa dni ze znacznym zachmurzeniem popołudniowym (bez deszczu) i jedno popołudnie, kiedy porządnie padało przez około 40 minut. To dobry miesiąc. Tyle że to nie sierpień.

Światło w październiku

Uczciwie mówiąc, październikowe światło w Andach może być fotograficznie ciekawsze niż lipcowe, mimo że lipiec jest jaśniejszy. Powód: w szczycie pory suchej powietrze jest całkowicie wolne od pyłu i światło jest płaskie i lśniące. Piękne na żywo, czasami trudne do fotografowania bez rozmywania ciepłych tonów kamienia i ziemi. W październiku jest właśnie tyle atmosferycznej mgiełki — nie chmury, ale zbliżająca się wilgoć okresu przejściowego — żeby dodać tekstury popołudniowemu niebu i jakości złotej godzinie.

Późnopopołudniowe światło na historycznym centrum Cusco na początku października było niezwykłe: terakotowe linie dachów, mury inkańskie dolnego miasta, fasady kościołów barokowych — wszystko łapiące ciepłą złoto-pomarańczową barwę, której nie dorównują zdjęcia robione w środku lata.

Warunki w Świętej Dolinie w październiku

Święta Dolina o tej porze roku leży w punkcie optymalnym: deszczowa zieleń jeszcze nie nadeszła, ale tarasy rolnicze w dnie doliny są przygotowywane do sadzenia i aktywność ta nadaje krajobrazowi życie w inny sposób niż bujny wzrost deszczowych miesięcy. Tarasowe zbocza nad Ollantaytambo były złoto-brązowe, góry ośnieżone na wysokich szczytach, rzeka Urubamba płynąca spokojnie (nie wysoki, brązowy nurt z lutego, ale też nie letnie minimum).

Tłumy przy Ollantaytambo były wyraźnie mniejsze niż w lipcu — stanowisko było ruchliwe, ale możliwe do ogarnięcia, z czasem oczekiwania może pięciu minut przy głównej świątyni słońca. Byłam w Ollantaytambo w sierpniu i różnica była znacząca. W sierpniu stanowisko przesuwa się kolejką. W październiku możesz stanąć, gdzie chcesz, i zostać tak długo, jak chcesz.

Niedzielny targ w Pisac (akurat byłam tam w niedzielę) wciąż przyciągał znaczną liczbę odwiedzających, ale październikowe wolumeny są zarządzalne. Ruiny Pisac nad targiem były niemal puste — spędziłam tam dwie godziny i spotkałam może 20 innych osób, co jest rzadkością dla miejsca tej klasy.

Tęczowa Góra w październiku

Wycieczkę do Vinicunca zrobiłam czwartego dnia. Początek października jest uważany za dobry do bardzo dobrego dla Tęczowej Góry: kolory nie są zakryte śniegiem pory deszczowej (pokrywa śnieżna na szczycie może całkowicie ukryć mineralne pasy w lutym), poranki są zazwyczaj czyste, a tłumy są znacznie mniejsze niż w sierpniu.

Byłam na szczycie o 9:45. Kolory były żywe — geologiczne pasmo czerwieni, żółci i zieleni na stożku góry było dokładnie takie, jak sugerują zdjęcia. Niebo było czystym błękitem. Na szczycie i w jego bezpośrednim otoczeniu było może 150 osób, w porównaniu do 800–1000, które podobno przyciąga lipiec.

Zarezerwuj jednodniową wycieczkę na Tęczową Górę z Cusco

— wycieczki kursują przez cały rok, a październik jest generalnie uważany za jeden z bardziej niezawodnych miesięcy pod względem warunków i jeden z miesięcy z niższymi tłumami w porze suchej.

Zejście było wolniejsze — moje kolana, jak zwykle na wysokości, bardziej narzekały w dół niż w górę — i wróciłam do punktu startowego przed południem. Powrót do Cusco zajmuje około dwóch godzin. Byłam w Cusco na obiad.

Miasto w październiku

Plaza de Armas czuła się bardziej jak miasto, a mniej jak park rozrywki. To nie jest krytyka miejsca — zawsze było tyle samo pracującym peruwiańskim placem miejskim, co celem turystycznym — ale w szczycie sezonu gęstość odwiedzających przesuwa równowagę. W październiku plac należał w równych częściach do Cusqueñosów, którzy go używają: dzieci przebiegające przez niego, lokalne rodziny jedzące na schodach fontanny, pary siedzące w ogrodach.

Restauracje, do których nie mogłam się dostać w lipcu — lepsze przy Hatunrumiyoc i w San Blas — miały wolne stoliki przy rezerwacji tego samego lub następnego dnia. Ceny w średniej klasy i wyżej wyraźnie zmalały (10–20% poniżej cen szczytowych, które widziałam). Nocleg był podobnie bardziej dostępny i w rozsądniejszej cenie.

Obiekty Boleto Turístico wokół miasta — Sacsayhuamán, Qenqo, Tambomachay — były dostępne i niespieszne. Sacsayhuamán w świetle późnego popołudnia, z Cusco rozpostartym poniżej i górami na wschodzie łapiącymi ostatnie słońce, był jednym z najlepszych zdjęć wyjazdu.

Atmosfera przejścia

W październiku w Cusco jest coś atmosferycznego, co trudno ująć w liczby. Miasto wie, że ruchliwy sezon dobiegł końca. Operatorzy wycieczek rezerwują z wyprzedzeniem na następny sezon, hotele są spokojniejsze, ulice mają inny rytm. To nie jest ani skarga, ani ostrzeżenie — opis czegoś, co naprawdę doceniałam. Przewodnik o najlepszym czasie na wizytę w Cusco opisuje wrzesień i październik jako ukryte klejnoty sezonu pośredniego i z tego, co doświadczyłam, jest to trafne.

Ostatniego wieczoru, siedząc na tarasie w San Blas z pisco sour, obserwując jak niebo nad Andami zmienia się z niebieskiego na fioletowe, a potem na głęboki indygo, pomyślałam, że to może być mój ulubiony czas tutaj. Nie czystość lipca, nie zieleń stycznia, lecz ta specyficzna jakość kończącego się sezonu — ostatnie jasne tygodnie przed deszczem.

Przewodnik o porze suchej omawia warunki przez cały okres maj–wrzesień bardziej systematycznie. Co do samego października: jedź. Światło jest dobre, tłumy małe, a miasto daje ci z siebie więcej.

Sezon suchy miesiąc po miesiącu, z tego, co widziałem

Miesiąc	Tłumy	Światło/warunki	Najlepsze dla
Czerwiec–lipiec	Szczyt, bardzo duże	Czyste, ale płaskie, zapylona mgiełka	Gwarantowane czyste niebo, Inti Raymi (czerwiec)
Sierpień	Szczyt, bardzo duże	Czyste, bardziej wietrznie	Najwyraźniejsze widoki na Machu Picchu
Wrzesień	Duże, malejące	Czyste, z większą fakturą	Równowaga między tłumami a warunkami
Październik	Umiarkowane, malejące	Najlepsze światło sezonu suchego, okazjonalne zachmurzenie	Fotografia, niższe ceny, spokojniejsze miejsca

Pakowanie się specjalnie na przedsezon

Październikowa mieszanka bezchmurnych poranków, okazjonalnego popołudniowego zachmurzenia i jednego porządnego deszczu w ciągu dziewięciu dni oznacza inne pakowanie niż w szczycie sezonu suchego: lekka kurtka przeciwdeszczowa jest warta miejsca w plecaku, mimo że większość dni jej nie wymaga, a wahania temperatury między zimnym porankiem na Rainbow Mountain a ciepłym popołudniem z powrotem w mieście są większe niż w lipcu. Przewodnik, co spakować do Cusco obejmuje to porządnie; moim jedynym dodatkiem z tej podróży jest kompaktowa osłona przeciwdeszczowa na sprzęt fotograficzny, której potrzebowałem dokładnie raz, ale cieszę się, że ją miałem.